Het zal voor de conservator geen sinecure zijn om Jackson Pollock’s No.5 heel te houden.
Hoewel het kunstwerk dynamisch maar stevig overkomt moet de huishoudelijke lakverf op hardboard een nachtmerrie zijn om te conserveren. De verf is niet gemaakt om lang mee te gaan en hardboard is evenmin gemaakt om als ondergrond te dienen voor zo’n werk.
De hardboard ondergrond samen met de donkere kleuren die als eerste zijn toegevoegd zijn al bewijs dat er is nagedacht over dit werk. In tegenstelling tot wat veel mensen denken is het voor een vierjarige heel erg lastig om een soortgelijk werk te maken. De fellere gekleurde samen met witte en grijze lijnen geven een bepaald ritme. Er is wel degelijk een compositie gemaakt, als het zou gaan om pure action painting zonder na te denken keken we tegen een zielloos werk aan.
Het meest ironische is wel dat dit ruwe werk waar hoogstwaarschijnlijk wél onbedoelde asdeeltjes in zitten verwerkt van de stevig rokende Pollock, in een steriel museum hangt waar het publiek met een serieuze blik komt kijken. Hoewel het werk ook serieus genomen moet worden is het zinloos om het werk te veel te deconstrueren. Zoals Roger Fry zei, waarschijnlijk begrijpt de schoonmaker van het museum meer van het werk dan de onderlegde museumganger die op zoek is naar compositie, symboliek en betekenis.