Odysseus laat zijn mannen bijenwas in hun oren stoppen en laat zichzelf vastbinden aan de mast. Hij wil de lokroep van de sirenes horen maar er niet aan ten onder gaan. Het zingen van de sirenes schalt over het water. Maar ze zingen niet zomaar, ze zingen over hem. Ze beloven hem absolute kennis, totale rust, en een extase die al zijn pijn in één klap zal uitwissen.
In de wijze rationele koning van Ithaka knapt iets, hij schreeuwt en beveelt de mannen richting de sirenes te varen maar ze horen hem niet. Pas uren later als ze de sirenes niet meer hoorbaar zijn komt Odysseus bij zinnen, uitgeput.